ड्रिल बिट रनआउटमुळे छिद्रावर नेमका काय परिणाम होतो

संपूर्ण कटमध्ये रनआउट असल्यामुळे, त्याचे परिणाम एका आयामापुरते मर्यादित न राहता प्रणालीगत असतात:

 •मोठे छिद्र.ड्रिलचा प्रभावी व्यापलेला व्यास त्याच्या नाममात्र आकारापेक्षा मोठा असतो आणि रनआउट वाढल्याने अंतर वाढते.
 •गोलाकार नसलेली छिद्रे.सरळ न फिरणारे ड्रिल गोल छिद्र पाडू शकत नाही — ही एक शक्यता नसून, टूल मध्यभागी नसल्याचा हा एक थेट यांत्रिक परिणाम आहे. गोलपणातील त्रुटी आणि रनआउट जवळपास समान प्रमाणात असतात.
 •असमान कडांची झीज.ज्या बाजूवर जास्त भार असतो ती बाजू दुसऱ्या बाजूपेक्षा लवकर झिजते, आणि ही झीज असममित असल्यामुळे, वरवरच्या तपासणीत ती सहज लक्षात येत नाही.
 •छिद्रांच्या भिंती अधिक खडबडीत.मागे सरकल्यामुळे तयार झालेले भोवऱ्यासारखे ठसे आणि खडबडीत पृष्ठभाग ही सामान्य लक्षणे आहेत, विशेषतः लांब पल्ल्याच्या चढांवर.
 •साधनाचे आयुष्य कमी होते.रनआउट वाढल्याने टूलचे आयुष्य विषम प्रमाणात कमी होते — रनआउटमध्ये थोडीशी घट झाली तरी, ड्रिलला पुन्हा धार लावण्याची किंवा बदलण्याची गरज पडण्यापूर्वी तो पाडू शकणाऱ्या छिद्रांच्या संख्येत मोठी वाढ होते.

हे परिणाम थेट मागील लेखाशी संबंधित आहेत. कागदावर h8 टॉलरन्सपर्यंत थोडेसे ग्राइंड केलेले असले तरी, जर रनआउट नियंत्रित केला नाही, तर तयार झालेल्या छिद्रामध्ये ती टॉलरन्सची मर्यादा सुटू शकते — जी रीमिंग अलाउन्स, इंटरफेरन्स फिट्स आणि छिद्राच्या आधीच्या सातत्यपूर्ण आकारावर आधारित कोणत्याही पुढील प्रक्रियेसाठी थेट महत्त्वाची ठरते.